เมื่อครั้งที่เปิดบล็อกนี้ขึ้นมาใหม่...จิตใจของวันนั้น  ก็คล้ายๆวันนี้ คือ ร้อนรน ทุรนทุราย  ไม่สงบ  จิตใจฟุ้งซ่าน

เพราะความรักมามีอิทธิพลกับหัวใจ ความรู้สึกนึกคิดมากล้น จนเอ่อนองออกมา  อึิดอัดขัดใจ จนทนไม่ไหวที่จะเก็บมันไว้ข้างในแต่เพียงผู้เดียว  พยายามหาทางออก  สุดท้าย บล็อกนี้ก็เป็นที่ระบาย

รักของวันนั้น  คล้ายรักของวันนี้  คือมันเพาะบ่มความรู้สึกที่หัวใจรับไม่ไหว  หัวใจร้าวราน  คนรักของวันนั้นจากไป  คนรักของวันนี้ก็ทำท่าจะจากลา  พยายามบอกตัวเองว่า"ฉันมีค่า  ฉันมีราคามากพอให้คนเสียดาย  เสียใจที่ทิ้งฉัน"แต่ว่า มันจริงหรือ  ถ้ามีค่าจริง  แล้วเค้าทิ้งเราทำไม  วันนี้แค่นั่งนึกก็น้ำตาไหล  ไหลทั้งที่เค้าไม่ได้บอกเลิก  ตีตนไปก่อนไข้รึเปล่า  

กลิ่นไอความไม่ซื่อ  โชยมาอยู่เป็นระยะๆ  ทุกครั้งที่คุณกระดิกตัว  ทุกครั้งที่คุณเอื้อนเอ่ยออกมา  ทำไมมันดูไม่น่าเชื่อถือเอาซะเลย  ทำไมใจต้องระแวง  หวาดวิตกอยู่ตลอดเวลา  ทุกถ้อยคำทำไมมันถึงฟังแล้วดูจะเป็นเรื่องโกหกไปซะหมด

เคยคิดว่าทุกสิ่ง ทุกอย่างที่เราทำให้เคุณ  เราไม่เคยหวังสิ่งตอบแทน  แต่ก็...ไม่อยากให้คุณหลอกลวงให้เจ็บ  และไม่อยากให้จากไป  รู้ทั้งรู้  ว่าซักวันเราก็ต้องเลิกลากันไปอยู่ดี  แต่...ช่วยยืดเวลาออกไปบ้างอีกซักหน่อยจะได้มั้ย  คิดถึงวันที่เราไม่อยู่เคียงข้างกันอย่างนี้ไม่ออกจริงๆ

เราจะอยู่ยังไง  จะโทรหาใคร  จะมีใครมานั่งฟังเราบ่น  จะมีใครมานั่งฟังเราร้องให้  จะมีใครมานั่งปลอบใจ  จะมีใครมาคอยดูแล  วันแบบนี้...มันช่างน่ากลัวนะ  ถ้าขาดคุณไปซะคน